Publikacje, jakie ukazały sie na stronie

Niepodległość jest darem!

Szczęśliwi, którzy oglądali ten dzień wspaniały! 86 lat temu, 11 listopada 1918 r., runęły zaborcze kordony, zniknęły obce władze i armie. Odradzała się Polska - niepodległa i wierna swym chrześcijańskim korzeniom. Naród o dumnej przeszłości powracał, z woli Bożej, po 123 latach niewoli do rodziny suwerennych państw.

Długą drogę przebyli Polacy z niewoli do niepodległości. Choć znaczyły ją ogromne cierpienia i prześladowania, nigdy nie straciliśmy nadziei, że poświęcenie i ofiara wydadzą owoce. O Polsce wolnej śniło każde pokolenie: z tą myślą podejmowaliśmy walkę zbrojną, modliliśmy się i cierpieliśmy, tworzyliśmy wspaniałe dzieła kultury, umacnialiśmy swoją suwerenność duchową.

Aż wreszcie nadszedł ten dzień, gdy Polacy mogli powiedzieć: jesteśmy wolni! Wydarzenia tego pamiętnego listopada 1918 r. były tak zaskakujące, że wielu nie wahało nazwać ich cudownymi. Nieoczekiwany finał I wojny światowej, w wyniku której klęskę poniosły trzy państwa zaborcze (Rosja, Niemcy i Austria), otworzył drogę do zjednoczenia ziem polskich. W huku dział dogasającego konfliktu Polacy sięgnęli zbrojnie po niepodległość - 11 listopada 1918 r. rozpoczęło się rozbrajanie Niemców w Warszawie. Józef Piłsudski, który przybył poprzedniego dnia do stolicy, objął władzę nad tworzącym się wojskiem. Tworzyły się struktury władzy, Polacy przejmowali administrację, powstawały pierwsze akty prawne w imieniu suwerennego rządu Rzeczypospolitej. Na kolanach dziękowaliśmy Bogu za wskrzeszenie wolnej Ojczyzny.

Odradzająca się Polska wymagała skupienia wszystkich sił, jedności i zgody narodowej. Młode państwo dopiero zakreślało swoje granice - dzięki ofierze żołnierza polskiego i talentowi dyplomatycznemu Romana Dmowskiego na konferencji pokojowej w Paryżu. Nie wystarczyło zdobyć niepodległość, trzeba było ją utrzymać. Dlatego potrzebna była współpraca całego Narodu. Stał się kolejny cud: Polacy potrafili solidarnie działać! Wiedzieli, że tylko wolność zapewnia Narodowi warunki do zdrowego rozwoju, moralnego życia, dobrego wychowania młodzieży. Tylko w suwerennym państwie można prowadzić polską politykę, z pożytkiem dla dobra wspólnego, rodziny i każdego człowieka. Warto o tym pamiętać, kiedy podejmujemy refleksję nad odzyskaną 86 lat temu niepodległością. Zbyt wiele kosztowała nasz Naród krwi, cierpień i prześladowań, by wolno ją było sprzedać za miraże dobrobytu z łaski obcych. Dziś, gdy walec globalizmu miażdży całe narody i państwa, zagarniając je w niewolę pieniądza i antyludzkich praktyk, musimy znów wzbudzić w sobie niezwykłe siły, by ocalić to, co mamy najdroższego: wiarę w Chrystusa i Polskę.

Dziś 86. rocznica Odzyskania Niepodległości, więc gromadzimy się jako Polacy i katolicy, żeby dziękować za dar wolności. Oto przez 123 lata Polski nie było na mapach Europy. Ludzie małej wiary i jeszcze mniejszej nadziei, lecz po ludzku roztropni mówili: zapomnijcie o świętej miłości kochanej Ojczyzny; na waszej dawnej państwowości stoi krzyż grobowy i możecie co najwyżej czasem się pod nim pomodlić, ale nie liczcie, że Polska zmartwychwstanie, że będziecie Polakami! Lecz nieugięty Naród Polski miał Boga w sercu i mówił: "Jeśli Bóg z nami, któż przeciwko nam?" I wołał: "Przed Twe ołtarze zanosim błaganie - Ojczyznę wolną racz nam wrócić, Panie".

Do tej błagalnej modlitwy przodkowie nasi dodawali zalecaną przez pozytywistów pracę organiczną nad rozwojem gospodarczym tegoż narodu, nad upowszechnieniem oświaty, nad tworzeniem kultury - tej kultury, o której Papież - Polak powiedział, że to ona umożliwiła Narodowi Polskiemu przetrwanie mimo wielorakich wysiłków wynaradawiających ze strony zaborców.

A zatem miłość Ojczyzny i pragnienie jej niepodległości Naród Polski udowadniał modlitwą i pracą, ale nie tylko: także walką, krwawą walką, której rezultatem bywała śmierć na polu bitwy, rany i kalectwo, a oprócz tego jakże często - męki więzienia w zaborczych kazamatach lub na dalekiej Syberii. Tych, którzy za Polskę ginęli, były tysiące, setki tysięcy; tych, którzy dla Niej cierpieli były miliony. To ich całopalnej ofierze zawdzięczamy, że w roku 1918 Polska wróciła na mapy Europy i ma dziś na nich należne jej miejsce, toteż wszyscy oni mają prawo, byśmy do nich zastosowali słowa, które grecki poeta Simonides napisał o swych rodakach: "Chwała tym, co legli pod Termopilami! Święci to są a nie zmarli! Żal ich karli. My olbrzymy czcimy - a co wam czcić każem, nie jest grobem lecz ołtarzem."

Ale wolność jest nam nie tylko dana. Ona jest nam zadana! Winniśmy nadal nie tylko modlić się za Ojczyznę, lecz także dla niej ofiarnie, rzetelnie i bezinteresownie pracować.

Miłość Ojczyzny polega także na tym, by do jej władz wybierać ludzi mądrych i dobrych - jak na emigracji podczas ostatniej wojny pisał Julian Tuwim:
"Ziemi, gdy z martwych się obudzi i blask wolności ją ozłoci, daj rządy mądrych, dobrych ludzi, mocnych w mądrości i dobroci".

Tutaj też trzeba przypomnieć zapisane już w roku 1600 w akcie fundacyjnym Akademii Zamojskiej słowa polskiego męża stanu, kanclerza i hetmana wielkiego koronnego Jana Zamojskiego:
"Zawsze takie Rzeczypospolite będą, jakie ich młodzieży chowanie."

Naród będzie on taki, jakim go uczynimy! Więc uczcie się mądrze korzystać z wolności!

Ta wielka rocznica dzisiaj w dobie globalizacji zasługuje na szczególne uhonorowanie. Wywieśmy 11 listopada biało-czerwone flagi na naszych ulicach, domach, szkołach, zakładach pracy. Wypełniajmy białe plamy dodatkową lekcją patriotyzmu kierowaną do najmłodszego pokolenia dzieci i młodzieży. Zapalmy znicze na grobach naszych bohaterów. Więc miejcie odwagę mądrze wybierać raczej trudne dobro niż przyjemne zło! Trenujcie tę umiejętność! Miejcie odwagę być mądrzy!

aktualności - info - kronika - budowa - duszpasterze - wspólnoty - galeria - Msze święte - Dzień Pański
Nauka Kościoła - Księga Gości - Kontakt - Czytelnia - Linki - Autorzy

Copyright (c) Parafia pw. Ducha Świętego w Hrubieszowie 2007-2010, Wszelkie prawa zastrzeżone! Created by emabe.pl