Publikacje, jakie ukazały sie na stronie

Relacja z kuligu w Suścu

Dzień 5.02.2005 upłynął pod znakiem kuligu, na który pojechały dzieci i młodzież z naszej parafii. Wyjazd do Suśca był formą nagrody za regularne uczęszczanie na październikowe nabożeństwa różańcowe dla dzieci. Mogły więc pojechać nie tylko dziewczynki z grup formacyjnych, ministranci, lektorzy ale wszyscy, którzy chodzili na Różaniec. Dzieci same „zapracowały" na wyjazd: kto chodził na wszystkie nabożeństwa pojechał za darmo, zaś za każdy opuszczony dzień dzieci wnosiły drobną opłatę. Resztę kosztów dofinansowaliśmy z funduszy Stowarzyszenia „Jestem" - bo po to ono jest.

Dzieci z takim samym zapałem, z jakim chodziły na Różaniec i zbierały obrazki, zgłosiły się również na kulig. Razem z opiekunami (nauczyciele, rodzice) zapełniły 3 autokary: dwa 50-cio i jeden 28 - osobowy.

Wyruszyliśmy spod kościoła parafialnego ok.8.30. 1,5-godzinna podróż - jak to zwykle bywa na różnego rodzaju wyjazdach - wcale nie była nudna ani męcząca. Śpiewaliśmy, rozmawiali, bawili się. Organizatorom wycieczki bardzo zależało, aby dzieciom towarzyszyła modlitwa różańcowa. Wykorzystaliśmy podróż nie tylko na śpiewy i rozmowy. W autokarach odmówiliśmy część Różańca świętego.

Na miejsce przybyliśmy około godziny 10.00. Tam czekało już na nas 12 sań zaprzężonych konie i powożonych przez miejscowych gospodarzy. Przez kolejne pół godziny las rozbrzmiewał radosnymi śpiewami i okrzykami dzieciaków. Po kilku kilometrach sanny dotarliśmy wreszcie na miejsce.

Centralnym punktem wyprawy było prawdziwe „białe szaleństwo": zjeżdżanie na workach ze stromej leśnej górki. Dzięki dobrej organizacji jazda przebiegała bardzo sprawnie: część opiekunów dbała o zachowanie porządku w kolejce do „górki" i pomagała dzieciom „wystartować". Trzeba było również zadbać o bezpieczeństwo przy „lądowaniu".

Opiekunowie, wspierani przez starszych lektorów, rozstawieni w dolnej części trasy pilnowali, aby dzieciakom nic się nie stało, wspomagali proces hamowania, ratowali tych, którzy wypadli z toru jazdy. Choć na dole często dochodziło do „wywrotek" i kolizji, były one tylko powodem do śmiechu. Rekord w długości zjazdu ustanowił ks. Tomasz. Próbował go potem pobić, jednak przeszkodziły mu...drzewa.

Wszyscy zmęczeni i głodni mogli ogrzać się i podsuszyć przy ognisku oraz posilić upieczoną kiełbaską. Susiecki las zgotował nam jeszcze jedną niespodziankę: spotkaliśmy tam byłego wikariusza naszej parafii ks. Dominika, który przyłączył się do wspólnej zabawy.

Powrót do autokarów dostarczył kolejnych emocji: w jednych saniach złamał się dyszel. Zaradny woźnica, wspomagany przez kolegów, szybko uporał się z tym problemem (wszak las pełen jest drzew) i już po kilkunastu minutach sanie podążyły za resztą kuligu.

W stronę Hrubieszowa ruszyliśmy ok.14.00. Przebrani w zabrane ze sobą suche skarpety i buty na zmianę, mogliśmy kontynuować śpiewy, modlitwę, wracać w rozmowach do przeżytych dzisiaj przygód. Do domu wróciliśmy ok.15.30.
Jak było na kuligu? Kapitalnie! A zresztą, zapytajcie tych, którzy z nami byli.

Agnieszka Kolano

aktualności - info - kronika - budowa - duszpasterze - wspólnoty - galeria - Msze święte - Dzień Pański
Nauka Kościoła - Księga Gości - Kontakt - Czytelnia - Linki - Autorzy

Copyright (c) Parafia pw. Ducha Świętego w Hrubieszowie 2007-2010, Wszelkie prawa zastrzeżone! Created by emabe.pl