Publikacje, jakie ukazały sie na stronie

Homilia na XVI Niedzielę zwykłą rok C

„Marto, Marto troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało, albo tylko jednego". Słowa Jezusa skierowane do kobiety zwykłej zabieganej o rzeczy codzienne, o to jak przyjąć gościa, co uczynić by był zadowolony. Ale te słowa Jezusa stają się też swoistą myślą przewodnią dzisiejszej liturgii słowa. Dla ich dopełnienia można jeszcze przywołać inny fragment Ewangelii „popatrzcie na lilie, nie przędą ani żną a nawet Salomon w całym swoim przepychu nie miał tak pięknego stroju". Jezus, który pokazuje jak bardzo potrzebne jest zaufanie Jemu także w życiu codziennym. A przyznajcie, że bardzo często jest tak, że biegamy, staramy się załatwić najróżniejsze sprawy, ale jeśli nie ma w nas zawierzenia Bogu, jeśli nie ma modlitwy bardzo często te wszystkie nasze starania spełzają na niczym.

Dla potwierdzenia tego chciałbym przywołać pewną historię. Dotyczy ona jednego z moich znajomych. Bardzo często odwołuję się do niej, żeby właśnie pokazać Bożą troskę o nas. Otóż tenże mój kolega studiował w Lublinie zarządzanie i marketing. Kierunek swego czasu bardzo popularny. Ukończył studia z wynikiem bardzo dobrym. Niestety osób z takim samym wykształceniem było bardzo dużo i nie mógł znaleźć pracy w swoim zawodzie. A trzeba zaznaczyć, że jeszcze w czasie studiów należał do jednej ze wspólnot działających przy Kościele. Gdy jednak pojawiły się problemy z pracą, problemy w domu jego nastawienie do Boga zaczęło się zmieniać. Mówił: „Bóg mnie już nie kocha, Bóg nie troszczy się o mnie. Gdyby o mnie jeszcze pamiętał na pewno pomógłby mi w znalezieniu pracy, w starcie do kariery". Ogarniała go rozpacz.

Dowiedział się gdzieś, że jest możliwość pracy w jego zawodzie w Anglii. Postanowił więc jak to czyni wielu Polaków wyjechać. Przy czym powiedział, że nie będzie jechał autobusem, bo to za długo, woli polecieć samolotem. Wykupił bilet, popakował się. Gdy nadszedł dzień odlotu bardzo wcześnie rano wsiadł w autobus jadący do Warszawy. Jakieś 40 km. za Lublinem doszło niestety do wypadku. Wypadek był na tyle poważny, że ów mój kolega znalazł się w szpitalu. Obrażenia były na tyle poważne, że po operacjach około pół roku musiał leżeć na oddziale rehabilitacji. Wtedy jeszcze bardzie pogłębiło się jego zrozpaczenie, już nie mówił, że Bóg o nim zapomniał, ale wołał, że Boga nie ma, a jeśli jednak jest to bawi się ludzkim losem. Nie docierały do niego żadne słowa mówiące o Bożej miłości. Można powiedzieć, że stał się wojującym ateistą. I leżał tak w tym szpitalu pełen zgorzknienia i rozpaczy.

W czasie jego leczenia wydarzyło się jednak coś niezwykle dobrego. Zaprzyjaźnił się i to bardzo z jedną z pielęgniarek. Przyjaźń ta po jego wyjściu zakończyła się ślubem. Ze względu na stare znajomości i ze względu na narzeczoną zgodził się przystąpić do spowiedzi i wziąć ślub kościelny. Nie uczynił tego jednak z wiarą. Po jakimś czasie zaskoczyła go wiadomość, że potrzebny jest człowiek do pracy, akurat z jego wykształceniem. Otrzymał tę posadę, która była bardzo dobrze płatna. Po roku na świat przyszło pierwsze dziecko, po kolejnym urodziły się mu bliźniaki. W tym czasie cały czas twierdził, że Boga nie ma.

Jednakże podczas przygotowania do chrztu bliźniaków kiedy przystąpił do spowiedzi, ksiądz jak to opowiadał zwrócił mu uwagę, że przecież on w sposób szczególny doświadcza Bożej miłości. Po spowiedzi klękną przed Najświętszym Sakramentem i sam stwierdził, że rzeczywiście Bóg obdarzył go wielkim szczęściem. To wszystko złe, co go spotkało było wstępem do prawdziwej radości, wstępem do prawdziwej miłości. Nawrócił się. Na nowo zaczął wołać: „Bóg jest miłością".

Ta historia, można powiedzieć niezwykła pokazuje jak bardzo Bóg kocha człowieka. I chce obdarować nas zawsze szczęściem. Nawet jeśli droga do tego szczęścia wiedzie przez drogę krzyżową, przez Golgotę.

Podobnie niezwykłą historię prezentuje nam dzisiejsza liturgia słowa. Oto widzimy Abrahama i jego żonę Sarę. Są już w podeszłym wieku, ale nie mają potomstwa. Nie mieć wtedy dzieci oznaczało nie doświadczać Bożego błogosławieństwa. Sara była wytykana palcami jako niepłodna. Zapewne mówiono o niej - grzesznica, skoro Bóg odwrócił od niej swe oblicze.

I do tych dwojga siedzących w pobliżu namiotu w najgorętszej porze dnia nagle przychodzi trzech mężczyzn. Czytanie kończy się słowami jednego z nich skierowanymi do Abrahama: „O tej porze za rok znów wrócę do ciebie, twoja zaś żona Sara będzie miała wtedy syna".

Doskonale wiemy, że słowa te sprawdziły się. Tym synem był Izaak. Potomek Abrahama, z którego na świat przyszło potomstwo tak wielkie, że nikt do dziś nie jest w stanie go policzyć. A przecież stało się to zgodnie ze słowami Boga: „potomstwo twoje będzie liczniejsze niż piasek morski".

Spójrzcie Bóg z tego pozornego nieszczęścia wyprowadził tak wielki dar, dał tak ogromną radość. Z niepłodnej Sary narodził się pierwszy z obiecanego potomstwa. Bóg nie zapomniał o swoim wybranym, ale wywyższył go i obdarzył łaską.

I to właśnie dlatego słyszymy dziś słowa: „Marto, Marto troszczysz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało, albo tylko jednego". Te słowa równie dobrze można zastosować do nas: Julio, Agnieszko, Piotrze, Wojciechu - troszczysz się i niepokoisz o wiele a potrzeba mało albo tylko jednego.

Bo czyż Bóg nie kocha swoich wybranych, bo czyż Bóg nie będzie zabiegał o nas, o nasze potrzeby skoro z miłości do nas grzesznych ludzi wziął na swoje ramiona krzyż i umarł na nim a później zmartwychwstał. Czy czynił by to wszystko tylko tak, żeby ludzie ze starożytnej Jerozolimy mięli rozrywkę, żeby im się nie nudziło? Nie! On uczynił to z miłości do ciebie i do mnie. Dlatego właśnie chwilę wcześniej wspomniałem, że droga do szczęścia czasem wiedzie przez drogę krzyżową. Droga do naszego szczecią wiecznego wiedzie przez drogę krzyżową Jezusa, ale też naszą indywidualną.

Jakie więc wnioski dla naszego życia możemy wyciągnąć z tej dzisiejszej liturgii słowa, co możemy po Mszy wynieść z kościoła jako szczególny prezent dla nas. Otóż tę podstawową prawdę - Bóg troszczy się o nas i widzi nasze potrzeby. Doskonale wie o tym, że potrzebujemy jedzenia, że potrzebujemy odzienia, wie o tym, że potrzebujemy szczęścia także tu na ziemi.

I daje to nam. Przy czym to raczej nie jest wygrana w toto lotka, czy spadek po cioci mieszkającej w Stanach. Bóg nie założy nam drukarni pieniędzy na strychu, nie obrabuje dla nas banku. Bóg raczej pozwoli nam doświadczyć takich wydarzeń, które nauczą nas kochać każdego, pozwoli nam doświadczyć też cierpienia, ale tylko takiego, które będziemy w stanie znieść, pozwoli nam nawet zachorować i stracić, by nauczyć się kochać to co mamy. Nawet może pozwolić nam umrzeć - zresztą i tak kiedyś wszyscy umrzemy. Ale to wszystko na co pozwoli będzie miało nas doprowadzić do prawdziwego szczęścia. Nie tego, które przemija, które w proch się zamienia. Ale to wszystko doprowadzi nas do szczęścia prawdziwej miłości, do szczęścia wiecznego.

A więc za słowami Jezusa i ja powiem „dosyć ma dzień swojej biedy, nie troszczcie się zbytnio o dzień jutrzejszy". My sami nie podołamy wszystkiemu, ale dla Boga nie ma nic niemożliwego. Niechże więc w naszych sercach zawsze brzmi to zawołanie „Jezu ufam Tobie".

Autor: ks. Wojtek

aktualności - info - kronika - budowa - duszpasterze - wspólnoty - galeria - Msze święte - Dzień Pański
Nauka Kościoła - Księga Gości - Kontakt - Czytelnia - Linki - Autorzy

Copyright (c) Parafia pw. Ducha Świętego w Hrubieszowie 2007-2012, Wszelkie prawa zastrzeżone! Created by emabe.pl